سرطان معده[1] یکی از شایع‌ترین بدخیمی‌های دستگاه گوارش و از علل اصلی مرگ‌ومیر ناشی از سرطان در جهان محسوب می‌شود. محدودیت‌های درمان‌های رایج از جمله سمیت سیستمیک و بروز مقاومت دارویی، ضرورت توسعه راهکارهای نوین درمانی را برجسته ساخته است. در این مطالعه، نانوذرات لیپیدی جامد (SLN)به‌عنوان یک سامانه دارورسانی نوین برای بیوفلاونوئید لوتئولین طراحی و اثرات ضدسرطانی آن بر رده سلولی سرطان معده انسانی (AGS) مورد بررسی قرار گرفت. نانوذرات SLN و SLN بارگذاری‌شده با لوتئولین تهیه و از نظر ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی شامل اندازه ذره، شاخص چندپراکندگی، پتانسیل زتا و مورفولوژی ارزیابی شدند. همچنین رفتار رهایش دارو در شرایط درون‌کشتگاهی[2] و در pHهای مختلف بررسی گردید. اثرات زیستی فرمولاسیون‌ها با استفاده از آزمون MTT، سنجش گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) ، ارزیابی کیفی و کمی آپوپتوز و آنالیز چرخه سلولی بر روی سلول‌های AGS مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد نانوذرات SLN بارگذاری‌شده با لوتئولین از پایداری مناسب و اندازه نانومتری یکنواخت(میانگین اندازه هیدرودینامیکی نانوذرات لیپیدی جامد(SLN) بدون دارو 5/151 نانومتر ونانوذرات   LN بارگذاری شده با داروی لوتئولین 4/272 نانومتر)   برخوردار بوده و الگوی رهایش کنترل‌شده و وابسته به pH از خود نشان دادند. نانوذرات SLN فاقد دارو سمیت ذاتی قابل‌توجهی نداشتند، در حالی که SLN–Luteolin   در مقایسه با لوتئولین آزاد موجب کاهش معنی‌دار زنده‌مانی سلولی، افزایش کنترل‌شده تولید   ROS، القای موثرتر آپوپتوز و اختلال در چرخه سلولی، به‌ویژه توقف در فاز S شدند. در مجموع، نتایج این پژوهش بیانگر پتانسیل بالای نانوذرات لیپیدی جامد بارگذاری‌شده با لوتئولین به‌عنوان یک سامانه دارورسانی کارآمد در بهبود اثربخشی درمان سرطان معده است. واژگان کلیدی: سرطان معده، لوتئولین، نانوذرات لیپیدی جامد، آپوپتوز، چرخه سلولی [1] Gastric cancer [2] In Vitro   

زمینه و هدف :برهم‌کنش داروها و نانوداروها با ماکرومولکول‌های زیستی نظیر آلبومین سرم انسانی (HSA) و DNA نقش تعیین‌کننده‌ای در پایداری، زیست‌دسترس‌پذیری و کارایی درمانی آن‌ها دارد. در مطالعات گذشته دفروکسامین به‌عنوان یک شلاتور آهن علاوه بر کاربرد‌های بالینی اثرات ضد‌سرطانی مناسبی   نشان داده و نانوساختار سازی میتواند موجب پایداری سازی و کارایی زیستی آن شود. هدف این مطالعه، بررسی متمرکز برهم‌کنش دفروکسامین آزاد و فرم نانوذره اکسید آهن آن با HSA   و DNA تیموس گوساله و سپس ارزیابی اثرات ضدسرطانی آن‌ها بر سلول‌های سرطانی معده بود.    مواد و روش‌ها :برهم‌کنش دارو و نانودارو با HSA و DNA تیموس گوساله با استفاده از طیف‌سنجیUV–Vis، فلورسانس و دورنگ نمایی دورانی (CD) بررسی شد همچنین مطالعات داکینگ مولکولی به‌منظور تعیین جایگاه‌های دقیق اتصال انجام گرفت. آزمون‌های سلولی شاملMTT، سنجش ROS درون‌سلولی، آنالیز چرخه سلولی و ارزیابی آپوپتوز برای بررسی اثرات ضدسرطانی بر رده سلولی سرطان معده به‌کار رفت.    نتایج :تایج طیف‌سنجی و داکینگ مولکولی نشان داد هر دو ترکیب با HSA به جایگاه وارفارین متصل می‌شوند و در برهم‌کنش باDNA، تمایل اتصال به شیار کوچک (جایگاه هوخست) دارند. طیف CD افزایش محتوای مارپیچ آلفا در ساختار HSA   را در حضور هر دو ترکیب نشان داد، در حالی‌که در DNA القای بی‌نظمی ساختاری مشاهده شد. آزمون‌های سلولی بیانگر کاهش معنی‌دار زیست‌پذیری سلولی، افزایشROS، القای آپوپتوز و اختلال در چرخه سلولی بودند؛ به‌طوری‌که اثر ضدسرطانی نانوداروی دفروکسامین به‌طور قابل‌توجهی قوی‌تر از داروی آزاد مشاهده شد.    نتیجه‌گیری و بحث: نتایج مطالعات طیف‌سنجی و داکینگ مولکولی نشان داد که دفروکسامین آزاد و فرم نانوداروی اکسید آهن آن الگوی برهم‌کنش مشابهی با آلبومین سرم انسانی و DNA تیموس گوساله دارند؛ به‌طوری‌که اتصال به جایگاه وارفارین در HSA و شیار کوچک DNA (جایگاه هوخست) مشاهده شد. آزمون‌های سلولی نشان دادند که نانودارو نسبت به داروی آزاد کاهش زیست‌پذیری سلولی، افزایش ROS، القای آپوپتوز و اختلال در چرخه سلولی قوی‌تری در سلول‌های سرطانی معده ایجاد می‌کند که بیانگر تقویت اثرات ضدسرطانی در مقیاس نانو است.   

   استان کرمانشاه به‌دلیل تنوع اقلیمی و زیستگاهی گسترده، از جمله مناطق مهم در غرب ایران برای حضور گونه‌های مختلف خزندگان، به‌ویژه مارهای سمی و نیمه‌سمی است. این پژوهش با هدف شناسایی، تعیین پراکنش و توصیف زیستگاه مارهای سمی و نیمه‌سمی استان کرمانشاه انجام شد. داده‌ها از طریق بررسی نمونه‌های موجود در موزه جانورشناسی دانشگاه رازی و استفاده از منابع علمی معتبر جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که در این استان 10 گونه مار سمی یا نیمه‌سمی از چهار خانواده Viperidae، Elapidae، Colubridae وPsammophiidae حضور دارند. از میان این گونه‌ها، افعی گرزه(Macrovipera lebetina) و افعی شاخدار ایرانی(Pseudocerastes persicus)   به‌عنوان گونه‌های غالب و ‌پراکنده شناسایی شدند. در مقابل، گونه‌هایی مانند افعی دم‌عنکبوتی (Pseudocerastes urarachnoides) و افعی سوسن سرسیاه (Telescopus nigriceps)   به‌دلیل پراکنش محدود و تعداد کم نمونه‌های گزارش‌شده، نادر ارزیابی شدند. همچنین، حضور کبری خوزستان (Walterinnesia aegyptia) در مناطق غربی استان، مرز پراکنش غربی این گونه را در ایران گسترش داد. یافته‌ها نشان می‌دهند که تنوع زیستی مارهای منطقه تحت تاثیر عوامل اقلیمی، ساختار فیزیکی زیستگاه و پوشش گیاهی است و کرمانشاه به‌عنوان یک ناحیه انتقالی اکولوژیکی بین اکوسیستم‌های مرکزی، غربی و جنوبی ایران عمل می‌کند. این مطالعه پایه‌ای برای تحقیقات آینده در حوزه‌های سیستماتیک، اکولوژی، مدیریت خطرات انسانی (مانند مارگزیدگی) و برنامه‌های حفاظتی فراهم می‌آورد. استان کرمانشاه به‌دلیل تنوع اقلیمی و زیستگاهی گسترده، از جمله مناطق مهم در غرب ایران برای حضور گونه‌های مختلف خزندگان، به‌ویژه مارهای سمی و نیمه‌سمی است. این پژوهش با هدف شناسایی، تعیین پراکنش و توصیف زیستگاه مارهای سمی و نیمه‌سمی استان کرمانشاه انجام شد. داده‌ها از طریق بررسی نمونه‌های موجود در موزه جانورشناسی دانشگاه رازی و استفاده از منابع علمی معتبر جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که در این استان 10 گونه مار سمی یا نیمه‌سمی از چهار خانواده Viperidae، Elapidae، Colubridae وPsammophiidae حضور دارند. از میان این گونه‌ها، افعی گرزه(Macrovipera lebetina) و افعی شاخدار ایرانی(Pseudocerastes persicus)   به‌عنوان گونه‌های غالب و ‌پراکنده شناسایی شدند. در مقابل، گونه‌هایی مانند افعی دم‌عنکبوتی (Pseudocerastes urarachnoides) و افعی سوسن سرسیاه (Telescopus nigriceps)   به‌دلیل پراکنش محدود و تعداد کم نمونه‌های گزارش‌شده، نادر ارزیابی شدند. همچنین، حضور کبری خوزستان (Walterinnesia aegyptia) در مناطق غربی استان، مرز پراکنش غربی این گونه را در ایران گسترش داد. یافته‌ها نشان می‌دهند که تنوع زیستی مارهای منطقه تحت تاثیر عوامل اقلیمی، ساختار فیزیکی زیستگاه و پوشش گیاهی است و کرمانشاه به‌عنوان یک ناحیه انتقالی اکولوژیکی بین اکوسیستم‌های مرکزی، غربی و جنوبی ایران عمل می‌کند. این مطالعه پایه‌ای برای تحقیقات آینده در حوزه‌های سیستماتیک، اکولوژی، مدیریت خطرات انسانی (مانند مارگزیدگی) و برنامه‌های حفاظتی فراهم می‌آورد.