جلسه دفاع از پایان نامه دانشجوی رشته بیوسیستماتیک جانوری خانم طیبه صالحی - صفحه نخست

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

جلسه دفاع از پایان نامه دانشجوی رشته بیوسیستماتیک جانوری خانم طیبه صالحی


                                                                                       

                                                                                

اطلاعیه برگزاری جلسه دفاع از رساله دکتری

 

گروه زیست شناسی گرایش بیوسیستماتیک جانوری

طیبه صالحی-  شماره دانشجویی   935355005

 

عنوان پایان نامه:

تکثیر آزمایشگاهی نیوت کوهستانی خال زرد در خطر انقراض (Nesterov, 1916) Neurergus derjugini  و رهاسازی آزمایشی Neurergus kaiseri Schmidt, 1952 و  فیلوجغرافی و ساختار ژنتیکی جمعیت نیوت کوهستانی خال زرد در خطر انقراض N. derjugini

 

مکان: کلاس ارشد

تاریخ دفاع: 30/6/98 11 صبح

 

اعضای کمیتۀ دفاع از پایان‌نامه (شامل استادان راهنما، مشاور ، داور و نماینده تحصیلات تکمیلی)

ردیف

نام و نام خانوادگی

مرتبة علمی

سمت

1

دکتر مظفر شریفی

استاد

استاد راهنما

2

دکتر وحید اکملی

استادیار

استاد راهنما

3

دکتر حسین فلاحی

استادیار

داور (داخل گروه)

4

دکتر نامدار یوسف وند

استادیار

داور (داخل گروه)

5

دکتر فراهم احمد زاده

دانشیار

داور (خارج گروه)

7

دکتر کیوان امینی

استاد

نماینده تحصیلات تکمیلی

 

 

چکیده:

نیوت کوهستانی خال زرد Neurergus derjugini و نیوت کوهستانی لرستان Neurergus kaiseri توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به ترتیب به عنوان گونه های به شدت در معرض خطر و آسیب پذیر ثبت شده اند. در یک مطالعه آزمایشی میزان شکارگری دو گروه نیوت خال زرد پرورش یافته در آزمایشگاه و طبیعت بر روی بقا و رشد لارو وزغ سبز  Bufotes variabilis   به عنوان شکار در طول 25 روز بررسی گردید. به این منظور طرح آزمایش شامل دو گروه نیوت (پرورشی و وحشی)  با سه تراکم پایین، متوسط و بالا  (1،2 و 3 نیوت) به علاوه گروه کنترل (بدون نیوت) بود. نتایج نشان دادند متوسط نرخ شکارگری نیوت های وحشی در تراکم های پایین، متوسط و بالا به ترتیب 26/32%، 29/40 و78/54% بود. در صورتیکه نرخ  شکارگری نیوت های پرورشی در آغاز آزمایش پایین­تر و متوسط نرخ شکارگری آنها در تراکم های پایین، متوسط و بالا به ترتیب % 10/18، % 01/17 و % 27/22 بود و به تدریج با گذر زمان نرخ شکارگری  )لارو مصرف شده) از 27/0 به 60/0 در روز افزایش یافت. همچنین تفاوت معنی داری بین شکارگرهای پرورشی و وحشی در نرخ رشد لارو مشاهده نشد () و افزایش معنی داری در نرخ رشد لاروها در حضور شکارگر وحشی در مقایسه با گروه کنترل استنتاج شد. بنابراین با توجه به این یافته ها، حضور شکار موجود در زیستگاه طبیعی نیوت می تواند محیط پرورشی را ارتقا بخشد.

در مطالعه بعدی به منظور آگاهی از توانایی بقای نیوت لرستانی پرورشی درون محیط طبیعی، 15 نیوت دو ساله به یک رودخانه کوچک در طبیعت رها گردیدند. ابتدا 15 نیوت به صورت غیرمستقیم درون جعبه های توری جهت خوگیری به مدت متوسط 84 روز قرار گرفتند و در مرحله بعد نیوت های باقیمانده) 13عدد(  مستقیماً به رودخانه رها شدند. متوسط نرخ بقا در دوره رهاسازی غیرمستقیم طی 8 بازدید از مکان رهاسازی % 98 بود، درحالیکه متوسط نرخ بقا طی 5 بررسی در دوره رهاسازی مستقیم % 12 بود. نتایج این مطالعه نشان داد نیوت های پرورشی می توانند در طول بهار و تابستان در محیط طبیعی تحت شرایط کنترل شده بقا یابند و دلایل اصلی جهت مشاهده درصد کم نیوت پس از رهاسازی مستقیم می تواند به دلیل پیپچیدگی زیستگاه، تعداد کم نیوت رها شده و اندازه کوچک آنها باشد.

مطالعه ژنتیکی جمعیت ها به منظور تعیین راهکارهای مناسب جهت حفاظت گونه درون زیستگاه از دیگر استراتژی های حفاظتی محسوب می گردد . بنابراین توالی هایی از یک قطعه ژن ND2 از 77 فرد در 15 مکان از سراسر محدوده ی پراکنش نیوت خال زرد در شمال غرب و غرب ایران و شمال شرق عراق مورد آزمایش قرار گرفت. در این مطالعه تنوع هاپلوتایپی و تنوع نوکلئوتیدی به ترتیب برابر با  82/0 و 0038/0 بود. تحلیل های جمعیتی نشان دادند که پراکنش جغرافیایی هاپلوتایپ ها دارای سطوح بالایی از ساختاربندی ژنتیکی می باشد. تست منتل نشان داد که فاصله جغرافیایی موجب کاهش جریان ژنی بین جمعیت ها شده است. تحلیل اسکای لاین بیزین، کاهش جمعیتی در حدود آخرین بیشینه یخچالی (LGM) را نشان داد و پس از آن گسترش اخیر جمعیت در حدود 12000 سال پیش منطبق بر دوره انتقال پلیستوسن به هولوسن مشاهده گردید. درخت های تبارزایی تک نیایی بودن هاپلوتایپ ها را تأیید نمودند و سه گروه هاپلوییدی منطبق با سه ناحیه شمالی، مرکزی و جنوبی محدوده ی پراکنش گونه )ایران و عراق(  مشخص گردید که زمان واگرایی بین آنها به دوره پلیستوسن برمی گردد . بنابراین این مطالعه پیشنهاد می کند که ساختار ژنتیکی جمعیت N. derjugini نتیجه ای از تکه تکه شدن یا گسستگی زیستگاه ها، جدایی جغرافیایی جمعیت ها در نتیجه توانایی پراکنشی پایین و نوسانات آب و هوایی پلیستوسن می باشد. با توجه به این نتایج چندین توصیه حفاظتی از جمله افزایش اندازه جمعیت و اتصال بین زیستگاه ها پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها: تکثیر آزمایشگاهی، رهاسازی، حفاظت، فیلوجغرافی، ژنتیک جمعیت، Neurergus kaiseri ، derjugini Neurergus

.

Abstract

The yellow-spotted mountain newt (Neurergus derjugini) and the lorestan mountain newt (N. kaiseri) are listed as critically endangered and vulnerable by International Union for Conservation of Nature (IUCN), respectively. We experimentally investigated the predatory impact of adult captive–bred newts (CBN) and adult free–living newts (FLN) on the survival and growth of larval green toad (B. variabilis) during 25 days. For this purpose, the experimental design consisted of two groups of newts (captive and wild) with low, medium and high densities (1, 2, 3 newts) plus control group (no newt). Findings indicated that average predation rates of FLNs in low, medium and high densities were 26.26%, 40.29% and 78.44%, respectively. However, the low predation rate of CBNs was observed at the start of the experiment and average predation rates in low, medium and high densities was 18.10%, 17.01% and 22.77% respectively and the predation rate (consumed larvae) increased gradually from 0.37 to 0.60 per day. Also, there was no significant difference between CBN and FLN on the growth rate of larvae (P =0.23), and there is a significant increase in the growth rate of larvae in the presence of FLN compared with the control group. Therefore, our findings suggest that exposing captive–born adult yellow spotted mountain newts to their potential prey enriches the environment.

In the next study to learn about survival ability of captive-born newts of N. kaiseri, 15 two-year-old newts released in a mountain brook in the wild. First, 15 newts positioned in the meshed bag for acclimatization (indirect release) for average 70 days and then survived newts (13 individuals) released in a highland brook. The average survival rate in acclimatizing phase was 98% during 7 surveys to the translocation site, while 5 surveys were made during the direct release period that the average survival rate was 12%. Therefore, present study demonstrates that two-year-old captive-bred newts released into the wild in controlled conditions can survive during spring and major reasons for observation the low percentage of newts after direct release could be including small size, the complexity of habitat, and the low number of released newts.

Population genetics study to determine appropriate solutions for conservation of the species within the habitat is considered as other conservation strategies. Therefore, we examined the sequences of a mitochondrial fragment of the ND2 gene for 77 individuals of N. derjugini from 15 localities throughout the species' known distribution. In this study, we identified 11 haplotypes that the haplotype diversity and nucleotide diversity were 0.82 and 0.0038, respectively. Population analysis showed that the geographical distribution of haplotypes had high levels of genetic structure. Mantel test characterized a restricted gene flow in populations isolated by geographical distance. Additionally, Bayesian skyline plot showed a contraction in total populations approximately at the Last glacial maximum (LGM) and then we observed a recent expansion approximately 12000 years ago according to the Pleistocene-Holocene transition period. Phylogenetic trees confirmed monophyly of haplotypes and showed three haplogroups in north, central and southern regions of the species distribution range that divergence times between them were in the Pleistocene period. Therefore, this study suggests that the population genetic structure of N. derjugini is the result of the habitat fragmentation, the geographical separation of the populations due to the low dispersal ability and the climate fluctuations of the Pleistocene. According to the results of the study, it would seem reasonable to focus on management efforts to minimize future genetic drift and inbreeding by increasing population sizes and habitat connectivity         

   

Keyword: Captive breeding, reintroduction, conservation, phylogeography, population genetics, Nurergus kaiseri, Neurergus derjugini.